Gerardo: laat hem gaan Paulina. Het is het beste voor het land, het is het beste voor jezelf.
Paulina: en ik dan? zie je niet wat ik nodig heb? zie je het niet?
Gerardo: Ja, lief, ik zie het wel. Je bent nog altijd een gevangene, je bent blijven steken daar bij hen in die kelder. Je doet al vijftien jaar niets meer met je met je leven. Helemaal niets. En net op het moment dat we een nieuw begin zouden kunnen maken, ga je oude wonden openhalen.. Wordt het niet eens tijd de hele zaak -
Paulina: te vergeten? Je vraagt me het te vergeten?
Idee voor het eindbeeld.
In de laatste scène gaan Roberto en Paulina naar een concert van Schubert.
Het lijkt me mooi als de achterwand van het decor op dat moment verdwijnt en men allemaal klokjes op het strand in het water ziet.
Klokjes
Alleen de secondewijzer en het mechaniekje zijn over, de secondewijzer heb ik verlengd.
De klokjes geven aan dat de tijd verder gaat. Sommige klokjes doen het echter niet meer, anderen hebben door een te lange secondewijzer moeite met ronddraaien. Zoals er in het stuk nog veel mensen achtervolgd worden door hun verleden.
Hoe kom ik erbij dat deze klokjes in het water op het strand moeten? Ik denk omdat ze me doen denken aan meeuwen die vliegen in de verte, en het me mooi lijkt als ze bewegen in de wind. In mijn achterhoofd heb ik natuurlijk nog steeds mijn toneeltekst die zich oorspronkelijk in een decor van een strandhuis afspeelde. Misschien kom ik er uiteindelijk wel op uit dat mijn ruimte op het het strand moet staan. Maar dan ook echt op het strand, de reflectie lijk me daar ook wel goed werken, zo kun je een reflectie van een drukke wereld weergeven in deze rustige wereld van natuur.
Beweging
Eigenlijk wil ik dat de secondewijzer aan het einde zo zwaar is dat het door zijn gewicht op de spriet naar rechts en naar links zwiept. Echter is het mechaniekje hiervoor te slap en ik wil geen motortje gebruiken omdat die ronddraait zonder even stil te staan.
