Wat wil ik als vormgever toevoegen aan de Dood en het Meisje?
In het stuk staat beschreven dat aan het einde een spiegel naar beneden zakt waarin het publiek zichzelf ziet. Met spots worden steeds mensen belicht. Eigenlijk wil de schrijver hiermee zeggen dat het over ons gaat. Dat jouw dit ook kan overkomen en dat de beulen zich nog steeds onder ons bevinden.
Ik vind het erg moralistisch om dit zo op het einde te doen. Als het een goed stuk is moet je dit volgens mij namelijk al de hele tijd voelen.
Ik denk dat de vormgeving daar zeker een bijdrage aan kan leveren.
Ik vind het belangrijk om in de vormgeving te laten zien dat er een buitenwereld is. Je kunt in het theater namelijk heel gemakkelijk doen alsof de buitenwereld er niet is en als je die er niet bijhaalt is hij er ook niet.
Ik vroeg me af hoe het er uit zou zien als je op een open deur projecteert en je doet de deur dicht.
De projectie die eerst op de achterwand (van bijvoorbeeld de gang) zat komt nu dichterbij en is groter. Hier wilde ik verder mee experimenteren, kun je hiermee het gevoel geven van de buitenwereld die in een flits dichterbij komt? In het stuk roept de buitenwereld ook angst op.
Een voorbeeld uit de tekst:
Roberto klopt snachts aan bij Paulina en Gerardo Gerardo: weet je wat het is? we zijn nog steeds niet gewend aan de democratie. Dat er s nachts wordt geklopt en dat er dan goed volk staat.
Ipv deuren wil ik abstracter werken. Ik neem 3 platen en hang die in frame zodat ze helemaal rond kunnen draaien. Ik test er een aantal filmpjes op uit.
Bericht publiceren
